تربیت بدنی و علوم ورزشی - عمومی
تربیت بدنی

تاریخچه مختصری از پیدایش آزمون های ورزش در ایران و جهان:

اندازه گیری و استفاده از آزمون در تربیت بدنی با اندازه گیری های مربوط به ریخت بدنی (تیپ بدنی) آغاز شد. ادوارد هیچکاک به عنوان پدر اندازه گیری در تربیت بدنی قلمداد می شود. و در اوایل سال های 1800میلادی از اندازه گیری مردم سنجی استفاده می کرد. این نوع اندازه گیری هادر آن زمان شامل اندازه گیری قد، وزن، دور بازو، طول ساعد، دورسینه و کلیه اندازه گیری های مربوط به اندام ها و تنه بود. همزمان با کوشش هیچکاک، دادلی سارجنت معیار های مشابهی را در دانشگاه هاروارد امریکا توسعه داد او یکی از اولین آزمون های قدرت، ویژه دانشجویان را در سال 1870 میلادی ابداع کرد و به تدریج آن را توسعه داد.

از اوایل قرن بیستم، به تدریج استفاده وسیع از اندازه گیری های مردم سنجی و آزمون های قدرتی متداول شد.

در قرن جدید، گرایش زیادی برای اندازه گیری عملکرد و ظرفیت قلبی- ریوی یا قلبی- عروقی بوجود آمد و با اندازه گیری آزمون های استقامتی و قلبی -  عروقی دنبال شد. اولین آزمون عملکرد قلبی - عروقی به وسیله سی وارد کرامپتون در سال 1905ساخته شد.

در دهه های اخیر، کوشش هایی برای استفاده بهینه از علوم مربوط به سنجش و اندازه گیری و استفاده از آزمون ها در تربیت بدنی در کشورمان انجام شده است و بیشتر آنها در ساخت و توسعه نورم های آمادگی جسمانی متمرکز شده است و تلاش های انجام شده در زمینه ارزشیابی از طریق آزمون ها بوده است. بعد از سال 1357، نورم های خاصی نیز تهیه شد که بر اساس توانایی های داوطلبان ایرانی ساخته شده بود و مبنای ارزشیابی داوطلبان ورود به دانشگاه ها در رشته تربیت بدنی قرار گرفت.

در آموزش و پرورش، با شروع جنگ تحمیلی عراق علیه ایران، آمادگی جسمانی و توان رزمی برای مقابله با دشمن متجاوز در سر لوحه کار مسوولان کشور و همینطور مسوولین آموزش و پرورش قرار گرفت. در سال تحصیلی 63-1362 کوشش هایی از سوی اداره کل تربیت بدنی وزارت آموزش و پرورش برای تهیه و تدوین نورم های استانی و ملی برای آزمون آمادگی جسمانی جوانا ایفرد که شامل شش آزمون پرش طول جفتی، دراز و نشست، دو 9*4 متر رفت و برگشت، دو45 متر، کشش از بارفیکس و دوی450 متر بود، انجام گرفت.

         

آزمون- اندازه گیری ارزشیابی

آزمون، ابزار و وسیله ای است برای اندازه گیری قابلیت ها وصفات.

اندازه گیری، روند گردآوری اطلاعات است.

ارزشیابی، ارزش و کیفیت رکود ها و نمره های حاصل شده از اندازه گیری، معین می شود.     

آمادگی جسمانی

واژه آمادگی جسمانی در کتاب های علمی، ورزشی، تعاریف متعدد و متفاوتی داشته است. برخی آن را به آمادگی عمومی بدن اتلاق کرده اند . برخی محققین، آمادگی عمومی بدنی را به دو بخش آمادگی جسمانی و آمادگی حرکتی تقسیم کرده اند. آمادگی جسمانی آن دسته از توانایی های پایه و بنیادی هستند که به خودی خود در انسان وجود دارند و آموزش پذیر نیستند و با تمرین پیشرفت می کنند مانند استقامت قلبی عروقی و انعطاف پذیری . آمادگی حرکتی نیز به قابلیت هایی اتلاق می شود که آموزش پذیر بوده و با تمرین بهبود پیدا می کنند. مانند سرعت، چابکی. ولی امروزه آمادگی جسمانی با توجه به ابعاد مختلف زندگی بشر تعریف می شود.     

عناصر آمادگی جسمانی

عناصر آمادگی جسمانی مرتبط با تندرستی

ترکیب بدنی: درصد چربی بدن.

استقامت قلبی عروقی: ظرفیت عملکردی سیستم قلبی عروقی برای ادامه و حفظ فعالیت جسمانی در مدت زمان طولانی که گروه های بزرگ عضلانی در این کار درگیر شده باشد.

انعطاف پذیری: دامنه حرکتی مفصل و یا مفاصل.

استقامت عضلانی: توانایی یک عضله یا گروهی از عضلات برای تکرار یک حرکت یا نگهداری یک انقباض در مقابل یک نیرو در مدت زمان طولانی.

قدرت عضلانی: مقدار بیشینه نیرو که به وسیله یک عضله و یا گروهی از عضلات در مقابل یک مقاومت در طول یک انقباض تنها برای یکبار به کار برده می شود.

   عناصر آمادگی جسمانی اجرای حرکتی

شتاب: قابلیت تغییر سریع مسیر حرکت با کنترل و دقت.

تعادل: قابلیت حفظ تعادل در هنگام حرکت و یا سکون.

توان: توانایی تولید نیرو در بیشترین سرعت، توانایی انجام کار در حداقل زمان ممکن.

زمان عکس العمل: حداقل فاصله زمانی بین کاربرد یک محرک و پاسخ بدن به آن محرک.

سرعت: توانایی حرکت دادن سریع بدن از یک نقطه به نقطه دیگر.   

 توان عضلانی

توان را معمولا مترادف با کلمه قدرت جسمانی به کار می برند در حالی که به تعاریف توان مقدار نیرویی است که عضلات در واحد زمان تولید می کنند ، البته لازم به تذکر است که قدرت بدنی در ارتباط مستقیم با توان است. توان از نظر فیزیکی کار انجام شده در واحد زمان یا P=w/t  که در آن p توان ، w کار انجام شده و t زمان است .

همچنین توان را قدرت انفجاری یا حداکثر نیروی عضلات در کوتاهترین مدت زمانی نیز تعریف کرده اند. توانایی انجام پرش ، پرتاب وزنه ، نیزه ، دیسک با شروعهای سریع در دو میدانی نمونه هایی از تبدیل انرژی یه توان هستند.

توان:
توان تركيب دو عامل قدرت و سرعت كه غالباً آن را قدرت انفجاري يا قدرت كششي مي‌گويند.و همچنین کار انجام شده در واحد زمان را توان می نامند که به دو عامل قدرت و سرعت بستگی

دارد. آن‌چه در توان مهم است انجام كار در كوتاه‌ترين زمان ممكن مي‌باشد؛ يعني هرچه زمان كوتاه‌تر باشد توان بيش‌تر خواهد شد. توان در بيش‌تر ورزش‌ها ( دوي سرعت، پرش، پرتاب و... ) ت‍أثير زيادي دارد. توان را مي‌توان با دويدن در سربالايي و تمرينات با وزنه افزايش داد.

روش های اندازه گیری توان:

الف - پرش جفت ( برای اندازه گیری توان عضلانی پاها )

ب - پرش عمومی یا تست سارجنت ( برای اندازه گیری توان عضلانی پاها )

ج - پرتاب مدیسن بال ( برای اندازه گیری توان عضلانی دست ها )

د - آزمون مارگاریا کالامن ( آزمون آزمایشگاهی )

ه آزمون دوی 45 متر سرعت ( همبستگی بالایی با  آزمون مارگاریا کالامن دارد ٬ r=0/97 ). 

در آخر نتیجه می گیریم که توان را می توان با تمرین کردن افزایش داد.

 


نوشته شده در تاريخ پنجشنبه هفدهم تیر 1389 توسط میلاد مشتری
.: Weblog Themes By Blog Skin :.

اسلایدر

دانلود فیلم